dążność do stałej obserwacji na matówce eksponowanych przedmiotów doprowadziło do zbudowania pierwszej lustrzanki dwuobiektywowej w roku 1881 o nazwie SIMPLEX, która stała się pierwowzorem ROLLEIFLEXA. Lustrzanki dwuobiektywowe są w zasadzie na film szerokości 60 mm, a format uzyskiwanych obrazów wynosi 60/60 i 45/60 mm . Pierwszym znanym aparatem tego typu był ROLLEIFLEX wyprodukowany w 1922 roku przez fabrykę Paula Franke i Rheinholda Heidecke w Brunszwiku. Aparaty te posiadają ruchomą czołówkę na której zamocowane są dwa obiektywy. Obiektyw dolny jest zdjęciowy, natomiast górny o tej samej ogniskowej co dolny jest celowniczy. Rzutuje on obraz do oddzielnej komory na lustro, a następnie na poziomą matówkę. Przesuwając czołówką z obiektywami w przód lub tył uzyskujemy żądaną ostrość na matówce, a w dolnej komorze ostrość w płaszczyźnie błony światłoczułej. Obraz na matówce utworzony przez górny obiektyw bez przysłony jest zawsze jasny, czytelny i nie znika w czasie ekspozycji Jest to najważniejsza zaleta lustrzanek dwuobiektywowych. Jedną z wad tych aparatów jest brak możliwości stosowania obiektywów wymiennych oraz paralaksa. Jest to niezgodność wycinka pola obrazu utworzonego na matówce przez górny obiektyw z wycinkiem pola obrazu utworzonej ekspozycji na błonie światłoczułej. Paralaksa występuje tylko przy zdjęciach z małej odległości. Do ROLLEIFLEXA wyprodukowano obiektywy dodatkowe, a japończycy wyprodukowali wymienne przednie czołówki wraz z obiektywami. Do lustrzanek dwuobiektywowych zaliczają się m.in. polskie STARTY, czeski FLEXARET i japońska YASHICA. Aparatami tymi można np. wykonywać zdjęcia w tłumie trzymając aparat nad głową i patrząc na matówkę od dołu.