przyrząd optyczny (zbudowany z soczewek) do obserwacji odległych przedmiotów, wynaleziony i zbudowany w 1609 roku przez włoskiego astronoma, fizyka i filozofa Galileusza (Galileo Galilei). Obiektyw stanowi soczewka skupiająca lub układ soczewek, a okular soczewka rozpraszająca umieszczona między obiektywem a jego ogniskiem. Luneta Galileusza daje obraz odwrócony, jej stopień powiększenia jest niewielki (3-5 razy). Zasada lunety Galileusza wykorzystana jest w lornetkach teatralnych i lunetkowych celownikach fotograficznych.