Fotografia rozumiana jako samodzielne dzieło sztuki pojawiła się u schyłku XIX w. Fotografia pikturalna (mal.) kładła akcent na nastrój, interpretację i miękką tonację zdjęć, posługując się tzw. technikami szlachetnymi (guma, przetłok itp.). Dużą rolę w rozwoju fotografii artystycznej odegrały zrzeszenia fotografów (np. Photo Secession). W opozycji do niej rozwijała się, gł. w USA, straight photography, odrzucająca mal. manipulację na rzecz pokazania piękna samego przedmiotu (banalne elementy, fragmenty ciała, krajobrazu) wyrażonego środkami wizualnymi. Jej odpowiednikiem w Niemczech była Neue Sachlichkeit, odrzucająca ekspresjonizm na rzecz estetyzującego realizmu.Fotomontaż i fotokolaż stały się dominującymi technikami artystów lat 20. i 30. XX w., zwł. tych związanych z ruchem dadaistycznym i konstruktywistycznym. Subiektywna fotografia wczesnych lat 50., to próba estetyzujących eksploracji procesu fotograficznego. "Aperture", kwartalnik wyd. w USA (zał. 1952), przyczynił się do rozwoju fotografii kreującej b. osobiste, starannie komponowane obrazy, realist. i poet. zarazem. Album R. Franka The Americans (1958) stworzył, w przeciwieństwie do prasowego reportażu lat powojennych, przykład indywidualnego spojrzenia fotografa na otaczającą go rzeczywistość, stając się wzorem dla całej generacji ulicznych fotografów lat 70. Sztuka jako proces formułowania idei artyst., która objawia się przez znaki wizualne, a której wartość jest określana przez zmienne znaczenia - to hasła fotografii artystycznej konceptualnej lat 60. i 70. Pozostająca w opozycji do niej stage photography następnego 10-lecia ujawnia natomiast wewn. świat artysty i jego różnorodne wizje, często wyrażone w surrealist., wielkoformatowej fotografii.