zabieg zmierzający do podniesienia nominalnej czułości materiałów negatywowych przez poddanie ich, po naświetlaniu, a przed wywołaniem, działaniu par rtęci w zamkniętym naczyniu w ciągu około 24 godzin (np. kropla rtęci na dnie koreksu załadowanego błoną). Dzięki temu zabiegowi czułość materiału wzrasta około 2-krotnie. Zabieg ten nie wszystkie materiały znoszą jednakowo, najkorzystniejszy rezultat uzyskuje się przy błonach niskoczułych; średnioczułe i wysokoczułe ulegają zadymieniu.