jedna z tak zwanych żelazowych metod fotograficznych, do niedawna stosowana jedynie jako sposób powielania rysunków oraz w poligrafii dla wykonywania odbitek korektorskich z form przygotowanych dla techniki offsetu i rotograwiury. Naświetlaniu stykowemu przez diapozytyw, negatyw lub przezroczysty materiał z czarnym rysunkiem poddaje się papier nasycony roztworem żelazicyjanku potasowego i żelazicytrynianu amonowego. Roztwory przygotowuje się oddzielnie, np. żelazicyjanek potasowy - 35 g na 200 cm3 wody i żelazicytrynian amonowy - 50 g na 200 cm3 wody; przed użyciem roztwory miesza się. Skopiowany obraz jest pozytywem (przy zastosowaniu negatywu) lub negatywem (przy zastosowaniu diapozytywu lub rysunku na astralonie, kalce kreślarskiej, itp.). W tym ostatnim przypadku obraz zostaje przekopiowany ponownie na pozytyw. Wywoływanie odbywa się w zimnej wodzie. Obrazy cyjanotypowe mają niebieskie zabarwienie. W stosowanej dawniej technice cyjanotypowej niebieski obraz poddawano tonowaniu w roztworze kwasu solnego lub cytrynowego albo też po odbieleniu obrazu w roztworze amoniaku lub wodorotlenku potasowego, poddawano go kąpieli w roztworze kwasu galasowego, uzyskując czarny ton obrazu. Obecnie cyjanotypia została wyparta jako metoda reprodukcji rysunków przez techniki elektrograficzne (kserografię).