zjawisko stwierdzone w 1899 roku przez A. W. Claydena, dające w efekcie długiego naświetlania (prześwietlenia) obraz pozytywowy na negatywie, np. jasną błyskawicę na tle ciemnego nieba. Polega ono na znieczulającym działaniu krótkotrwałych naświetleń światłem o wielkiej intensywności.